پشت سکوتم ...
تنها چيزي كه از تو باقي مانده همين سكوت من است و ديگر هيچ.......
تو چه كرده اي با دل تنهاي من؟ چه نرم نرمك با تيشه ي نگاهت اندام روحم را نوازش كردي و رفتي آزاده الهی در خیال گنگ مرغان وحشی آنچه می پنداشتم گم کرده ام یافتم زیرا به سوی تو آمده ام الهی استواری دادی سپاس الهی محبت دادی سپاس الهی امیدواری دادی سپاس الهی عشق دادی سپاس الهی مادر دادی و صفا به سجده می افتم و به در گاهت بار ها می گویم الهی سپاس الهی سپاس الهی سپاس آزاده... آذر ماه ۱۳۷۹ بوی آخرین روزهای سفر را می شنوم دیگر نمی توانم زمان را از ساعتها بدزدم لحظه ها در فرارند و ثانیه ها گنگ! باور نمی کنم اما... باید راهی شوم وقت تنگ است قلب چمدانم را می بندم و تکه ای از تو را آرام لابه لای دهلیزها و بطنها پنهان می کنم ! حال می دانم... قابی نو برای عکست ساخته ام از جنس خون سفت می فشارمش چشمانم پر خون می شود گونه هایم نمناکتر از باران شمال باور نمی کنم آزاده ... ۱۸شهریور۱۳۸۶ با تمام پيچيدگي هايم ساده است رفتارم لبالب لبريزم و خاليست جامم سكوتم فرياد سر مي دهد و مرا از تنهايي مي دزد. آزاده ۱۳۸۶/۱۰/۲۴ ۲۰:۵۷ پیش از آنکه واپسین نفس را برآرم پیش از آنکه پرده فرو افتد پیش از پژمردن آخرین گل بر آنم که زندگی کنم برآنم که عشق بورزم برآنم که باشم در این جهان ظلمانی در این روزگارسرشار از فجایع در این دنیای پراز کینه نزد کسانی که نیازمند من اند کسانی که نیازمند ایشانم کسانی که ستایش انگیزند تا در یابم ٬ شگفتی کنم ٬ بازشناسم که ام ؟ که می توانم باشم ؟ که می خواهم باشم؟ تا روز ها بی ثمر نماند ساعت ها جان یابد لحظه ها گران بار شود هنگامی که می خندم ٬ هنگامی که می گریم٬ هنگامی که لب فرو می بندم ٬ در سفرم به سوی تو ٬به سوی خود ٬به سوی خدا که راهی است نا شناخته ٬ پر خار ٬ نا هموار راهی که باری در آن گام می گذارم که قدم نهاده ام و سر بازگشت ندارم! بی آنکه دیده باشم شکوفایی گلها را ٬ بی آنکه شنیده باشم خروش رود ها را ٬ بی آنکه به شگفت در آیم از زیبایی حیات ٬ اکنون مرگ می تواند فراز آید اکنون می توانم به راه افتم اکنون می توان بگویم که زندگی کرده ام * * * تسلیم شدن به زندگی به خویشتن تسلیم شدن به طوفان ها ٬ به زندان ها دست یافتن به شجاعت به اعتماد ٬ دست یافتن به شادی و آزادی. آخرين شب گرم رفتن ديدمش خودم را گم می کنم پشت سکوت واژه ها تا تو بیایی وذره ذره معنایم کنی...
لحظه های
واپسين ديدار بود
او به رفتن بود
و من در اظطراب
ديده ام گريان،
دلم بيمار بود
گفتمش از گريه
لبريزم مرو
گفت جانا
ناگزيرم، نا گزير
گفتم او را لحظه ای ديگر بمان
گفت ميخواهم،
ولی دير است ، دير
در نگاهش خيره ماندم بی اميد
سرنهادم غمزده
بر دوش او
بوسه های گريه
الودم نشست
بر رخ و بر
لاله های گوش او
ناگهان اهی
کشيد و گفت وای
زندگی زيباست
گاهي، گاه زشت
گريه را بس کن
مرا اتش نزن
ناگزيرم از
قبول سرنوشت
شعله زد در من
چو ديدم موج اشک
برق زد در مستی
چشمان او
اشک بی طاقت در
ان هنگامه ريخت
قطره قطره از
سر مژگان او
از سخن مانديم
و با رمز نگاه
گفت ميدانم
جدايی زود بود
با نگاه اخرينش
بين ما
هاي های گريه بدرود بود
از سقف لحظه هایم
یاد تو چکه می کند
.
.
.
اگر باران بند بیاید
از این خانه خواهم رفت
